Processed with VSCO with 2 preset

German D Villafane

“Ik ben een ‘Verotterdamste Peruviaan’”

Naam:German D Villafane
Bedrijf:VILLADINAMICA
Woonplaats:Rotterdam

German D?  Wie bent u? En die D? Vertel het de lezers.

Ik ben een ‘Verotterdamste Peruviaan’. In 1989 ben ik in Rotterdam komen wonen om de ABK (nu de Willem de Kooning Academy) te gaan doen. Mijn eerste huisje was in West (bij het Sparta stadion) en was een hol gevuld metmacaroni, jus d’orange, wiet, wiskey en creativiteit. Daarnaast hadden we een pooltafel, dartbord, flipperkast en meer, altijd vol dus bij ons 😉

Het huisje (2 etages met balkon) werd me doorgespeeld via een vriendin die Rotterdam te heftig vond. In eerste instantie woonde ik daar alleen. Maar met iemand de huur delen leek mij wel een ‘bon’ idee. Via het mededelingenbord in de kantine van de academie kwam er al snel een Koreaanse jongen kijken: Ap, hij deed reclame op de academie. En heeft later wat prijzen gewonnen als artdirector bij diverse grote bureaus. Hij is nooit meer weggegaan. Sterker nog, twee jaar later trok zijn vriendin ook bij ons in. Miek, zij deed grafisch net als ik zelf en belandde onder andere bij Dumbar studio in Den Haag. Tegenwoordig geeft ze les op de Grafische school. We voelden ons de drie musketiers.

De ‘D’ staat voor Domingo, mijn doopnaam. Ik ben lang geleden op een zondag geboren vandaar 😉 Mijn levensverhaal staat op de website van GERS for those who care.

Ik heb de eerste helft van mijn leven redelijk wat gedaan in ontwerpland bij diverse media. De bindende factor was grafische vormgeving in de breedste zin van het woord. Van VJ-en op de MTC feestjes van Ted Langenbach onder de naam NOG HARDER. Dat was een collectief van Barry de Bruin, Mark van Beest, Rob Craine en ikzelf. Maar ook maakte we met mijn buro destijds, VillaCrain, internationale commercials voor MTV. Daar gaven we een nieuw gezicht aan MTV-Extreme.  Voorheen waren dat schreeuwende ‘grunge- achtige’, snel gemonteerde commercials van skaters, boarders etc. Bij ons wat dat een eenzame snowboarder in een lang shot die mooi en sierlijk de berg af gleed met een boedhistisch zen- muziekje op de achtergrond. In 2010 bijvoorbeeld deed ik de campagne van NUSport tijdens het WK voetbal, waar onder andere. Rafael van der Vaart, Naomi van As, Mark Tuitert en Ranomi Kromodwidjojo aan mee werkte.

Daarnaast gooide ik de hele vormgeving om, dat was ook mijn opdracht. Bij iets wat tuttig of oubollig was mocht ik wat rock ‘n roll inbrengen en naar de tegenwoorige tijd trekken, qua vormgeving. Dus magazines ontwerpen en maken, zoals DIF (nationaal) en JFW (internationaal) bijvoorbeeld. Daar was ik niet vies van, sterker nog, ik hield er echt van en schijnbaar kon ik wel wat. Toen kwam ineens de burn out…  en alles hield op.

En nu maak ik alweer acht jaar zelf het beeld, door middel van fotografie. Ik ben wars van typisch fotografen gelul over techniek, moeilijke concepten, truukjes en begrenzingen. Je maakt het of je maakt het niet. Ik vind het mooi of ik vind het niet mooi. Het is niet erg of belangrijk wat ik er van vind, tenzij je er naar vraagt. Het gaat er om dat jij je niet laat begrenzen door meningen van anderen. Dus zit ik ook niet in de ‘vijver’ waar meerdere fotografen in zitten.  Dat maakt de spoeling dun en het is ook niet perse mijn smaak. Misschien te commercieel voor mij. Iets waar ik slecht in ben, commercieel zijn en denken. 

Deze nieuwe keuze was wel in overleg met mijn vrouw. Dus heb ik mijzelf de kans gegeven om een eigen ‘stylo’ er op na te houden in de fotografie en op die manier een eigen vijver te creeëren waar zo min mogelijk andere fotograferen in vissen. En ook vast te houden aan die stylo en op die manier te blijven werken. Wil je het anders dan ga je ook maar naar iemand anders. Mijn voordeel is waarschijnlijk wel dat ik aan de andere kant van de ‘tafel’ heb gezeten. Dat ik fotografen inhuurde, bedoel ik. Daardoor heb ik wel een beetje gevoel voor waar mijn beelden aan moeten voldoen. En ja, die eigen stylo is herkenbaar en werkt. Eindelijk.

Hoe is het leven van een fotograaf in tijden van corona?

Wat gecompliceerder. Niet perse lastiger. Practisch gezien neem je als fotograaf toch altijd al je afstand. Maar dat er afzeggingen zijn is een feit. Op de dag van de lockdown werd 70% van mijn gemaakte afspraken afgezegd. En gedurende de lockdown de rest. En ik had voor 2021 en 2022 ook al opdrachten staan. En die zijn nu dus ook gecancelled. 

Je moet bezig blijven. Dat is iets wat ik over heb gehouden aan mijn bezig zijn de afgelopen jaren. Niets doen lijkt lekker,maar als er geen einde aan lijkt te zitten,  dan is het zwaar klote. Dus ik heb bedacht een boek te maken. Iedereen aan wie ik het vertelde of die het wilde horen was enthousiast. Met wat ondernemingen gesproken die mij wilde helpen…. Totdat corona wereldwijd een probleem bleek te zijn. Voor mijn boek zou ik naar Peru moeten en daar een maand of 4/5 blijven. Dus het plan is niet van de baan maar staat in de koelkast. Het boek zou gaan over familie recepten (mijn zus heeft een restaurantje en mijn neven koken) uit de Andes met achterliggende verhalen en dito fotografie. Ik had zelfs al een documentairemaker die mee wilde. Alles zou hier samenkomen in een overkoepelend concept waar er gekeken, geluisterd, geproefd, gekocht en beleefd kon worden.

Maar ik stond ook nog als chef achter de kachel bij Café Steijn, he? Je zou kunnen zeggen dat de liefde (was ooit mijn eerste liefde) voor koken weer helemaal terug is.

’Strakker dan dit wordt het niet vandaag’ zien we op je Instagram. Maar ook de man die keihard Facebook opzij zette. Heb je een ’social media dilemma?’

Haha, genetflixt zeker? The Social Dilemma toevallig eergisteren gekeken. Maar ik werd gek van mijzelf omdat ik er te vaak en teveel mee bezig was. Die fucking likes, voors- en tegens in meningen was ik gewoon zat. Soms had ik het idee dat mijn foto’s totaal niet goed waren… en natuurlijk zijn ze ook niet allemaal goed. Maar ik werd er onzeker van en voor wat ik wil gaan doen moet ik zeker niet onzeker zijn of me er teveel door laten afleiden. Uiteindelijk is iedereen specialist en vertellen we elkaar maar wat graag hoe het wel of niet moet! Hij staat nu op ‘stil’ en ik gebruik ‘m enkel om met mijn familie in Peru te chatten. Die ik wel vreselijk mis. Ik weet dat ze het zwaar hebben in Peru en dat hun pensioenen opgepeuzeld worden Niemand heeft meer werk, zonen en dochters wonen weer thuis met hun gezin. En de overheid… tja de overheid.

Welke drie fotografen hebben jou het meest geïnspireerd en welke foto?

Mario omdat het een mix van glamour en trash is wat hij maakt. Lekker beetje gluren en party crashen. 

Bruce Weber omdat hij iets jongens-achtig in zijn kijken heeft. Iets romantisch maar zeker niet onschuldig. Naast de kleurenexplosies van Mario vind ik zijn zwart/wit dan wel weer heerlijk relaxed en uiterst gebalanceerd. Tja, en Stephan. Bij hem komt een hoop samen. Zeker in zijn eerdere werken. Vliegende reporter, uitzonderlijke goede portretmaker en hij beleeft een bepaald soort lol aan zijn werk. Dat maakt het indringend, onder de huid, verhalend, maar ook confronterend. Nu we toch bezig zijn vergeet ik toch bijna Peter Lindbergh. Waar ik nog eens mee bij Jaffa heb gezeten in Witte de With. Maar dat is een ander verhaal 😉

Hij is misschien wel de eerste fotograaf die een verhaal wilde in zijn modefotografie. Hij stapte af van de kleding, maar het model moest het waar maken en het verhaal vertellen. Deze modellen waren o.a.  Naomi Campbell, Linda Evangelista, Christy Turlington en Kate Moss. Ik bedoel maar.

DOROTHEA LANGEMigrant Mother, Nipomo, California, 1936ROGER FENTONThe long walk Windsor, 1860. Beiden uit het boek On the Art of Fixing a Shadow. ISBN 0-8212-1757-7.

Migrant mother had toen iets wat ik wel zag maar nog niet kon benoemen. Het was tijdloos, gevangen op het juiste moment in die éne seconde en in your face. Tegelijkertijd vertelde het een verhaal en leek de moeder wel de krachtigste vrouw die je je kon voorstellen. Op die manier een beeld zien, vangen en zoeken dat wilde ik ook!

Eigenlijk geldt datzelfde ook voor The Long Walk Windsor. Hoe komt het dat je zo vroeg op bent om net die ene persoon vast te leggen die daar loopt? Wat los staat van de sluitertijden die toen golden. Die waren nog niet zo rap. Wat doet die persoon daar? De foto voelt koud aan. Zoals een vroege voorjaarsdag of een koude winterochtend. Het laat je verwonderend kijken, het laat je vragen. En tegelijkertijd ook vreselijk poëtisch. Dit gaat voor mij puur om gevoel. En dat wilde ik ook in mijn fotografie. 

Je kan lekker koken, wij van Reset the World komen langs voor een avondje German’s Kitchen. Wat gaan we eten?

Aardig dat jullie dat zeggen. Je hebt nog nooit mijn eten gegeten maar ik denk dat je mijn insta en facebook destijd goed hebt bekeken. Daar postte ik inderdaad vaak beeld van wat ik gekookt had. Maar wat ga ik maken…? Ik twijfel tussen peruaans en shitaki-risotto, gegrilde lamskoteletten in mosterd, knoflook, rozemarijn en honing met gegrilde wortels afgetopt met enoki en geroosterde amandelen. Het wordt Peruaans. Ik zeg nooit Peruviaans, te moeilijk.

Het gerecht komt hoog uit de Andes en is een left-over maaltijd. Het heeft ziel omdat ik het van mijn oudste zus heb geleerd die inmiddels alweer 11 jaar geleden is overleden.

Pollo de povre: Een hele kip gebakken in de olijfolie met knoflook en uien. Daarna voeg je een bruin biertje en koriander toe en water tot de kip onderstaat. Je kookt de kip los van het bot. Daarna pluk je de kip en snij je deze heel fijn. Dan oud brood, melk en oude kaas erbij samen met nog een grote fijn gesneden pluk koriander. De brei ziet er eigenlijk niet uit maar is zo vreselijk lekker! Daarnaast kook je rijst. 

Op de bodem van de pan eerst een scheut olijfolie, daarna grof zout en dan weer fijngesneden knoflook. Daar bovenop de rijst en als laatste het water. Deze laat je rustig droogkoken, die smaak… erg typisch en nostalgisch.

Ernaast maak ik een guacamole van bosui, tomaat, avocado, rode peper, koriander en limoensap. En als salade een rode ui waar ik de scherpte van afhaal door deze schijfjes in ijswater te laten rusten. Daarna afgieten en weken in limoensap met grof zeezout, rode peper en een snufje koriander. Oh shit, een voorafje?

Dat wordt een ceviche. Een frisse vissalade gegaard in limoensap met gember, uienringen, aji (peruaanse peper) oftewel leche de tigre. De vis zelf is een stevige witvis. Afgetopt met koriander, geroosterde maïs en daarnaast gekookte camotte. Lijkend op de zoete aardappel.

Ernaast staat natuurlijk een lekker cocktail: pisco souer. Gemaakt met eiwit, ijsklontjes, pisco, limoensap en een snufje kaneel. Bij de hoofdmaaltijd hoort een frisse bier! Maar een stevige rioja mag ook hoor 😉 Investeer in je drank, het eten is al cheap genioeg hahahaha.

Daarna een perculator koffie met een heerlijke Legui on the side (Licor fino argentino). Als rokertje dan ook maar gelijk een Tabak Especial uit Nicaragua. Je gaat scheef naar huis 😉

En zijn er ondernemers die door de corona crisis aandacht verdienen op ons platform?

Jaaah, de mannen van de Maaskantine. Ze zijn pas sinds afgelopen donderdag officieel open. Relatief onbekend dus nog deze parel.

De mannen  zijn niet onbekend  in Rotterdam; Tjeerd Hendriks en Ruben Venema en Big Nate (Nathan Meyer) zijn een nieuw avontuur begonnen. Caribisch eten aan de Maas. Ik schrijf en fotografeer samen met mijn vrouw voor een online cullinair platform en in opdracht van hun moesten wij deze tent recenseren. Je verwacht het niet als je komt aanrijden. Maar ik had er wel de hele avond willen zitten. Ga ik ook zeker nog eens doen. Lekker eten van de BBQ, fucking goede muziek, in de overdekte buitenlucht aan het water… mij heb je!

Sam Cruden. Een fantastische vrouw en dito creatieve geest. Ik ken haar nog van de kunstakademie. Zij deed mode. Elkaar jaren niet gezien maar omdat onze kiddo’s bijelkaar op school zitten kwamen we elkaar weer tegen. Van het 1 kwam het ander en fotografeerde ik haar collectie. Supergave kleding. Alleenstaande moeder, heeft ook een behoorlijk verleden waarin we veel raakvlakken hebben. Ze heeft voor echt grote en wereldbekende merken gewerkt, maar ook voor lokale broeders. Het is een prachtvrouw en is 1 van de vrouwen waar ik met regelmaat aan denk. Ze verdient het om haar verhaal te delen en haar creativiteit te verspreiden. Doe haar de groeten.

Heb je hobbies:-) En waarom?

Kickboksen doe ik erg graag. Ik ben net hersteld van een schouderblessure. En als ik weer fit ben dan train ik zo maar drie keer per week. Waarom ik het doe is om de stress uit mijn lijf te trainen, op gewicht te blijven (om te kunnen blijven vreten) en gewoon, omdat ik het een tof spelletje vind. Daarnaast verval ik snel in het kijken naar docu’s over eten, uit eten gaan, koken en constant bezig zijn met ideetjes. Mijn sociale leven zou je een hobby kunnen noemen.

Wat zijn eigenlijk jouw favoriete ‘hidden gems’ in Rotterdam?

Qua eten Osteria Liz  in het Liskwartier. Naast de heerlijke simpele, maar mooie gerechten is de kwaliteit/prijs verhouding helemaal top. Zorg dat je de tijd neemt. Begin lekker vroeg en neem een taxi terug. Personeel uitstekend afwezig, maar daar wanneer nodig. Ze hebben jou in de gaten. Verder is het een mooi pand waar Liz Taylor (ja, daar is de naam op geïnspireerd) tot haar recht komt. Een hoekpand waar de buurt aan voorbij schuifelt. 

En qua koffie, werken, inspiratie IZ Culturehub aan de Willem Buytenweg. Deze, omdat het gewoon een tent is waar heel veel energie vanuit gaat. De eigenaren hebben iets opgezet waar de creativiteit van afdruipt. Een podium voor muzikanten, ruimte voor tentoonstellingen, een hoek voor talentvolle kunstenaars wat tevens een winkeltje is. Ze bemoeien zich met de buurt en hebben binnenkort een omgebouwde garage in de buurt van een schoolplein. Deze gaat in op de behoeftes van de wachtende ouders die hun kinderen komen ophalen. Daar zijn ze voor in overleg gegaan met de gemeente en hebben ze wat weten te regelen. Verder hebben ze lekkere hapjes, zijn ze altijd vrolijk, is er wifi en komt er van alles langs qua publiek.

German wij van Reset mogen 24 uur in quarantaine met jou. Wat gaan we doen in die 24 uur?

Eerst lekker uitslapen. Je mag naast me gamen of lezen als je maar stil bent 😉 Lekker uitgebreid ontbijten met alles er op en er aan. Roerei met zalm bijvoorbeeld. Verse jus en een koffietje. Even het journaal checken en daarna hup naar buiten. Ja ik weet het quarantaine. Maar leef jij altijd volgens de regels? Dat dacht ik al. Dus gaan we naar de Maasvlakte, lekker uitwaaien en genoeg ruimte. Eerst longboarden over het asfalt tegen de achtergrond van de hoogovens. Als je het niet kan dan leer je het maar. Daarna een beetje wandelen. Babbelen over waar je zou zijn in een volgend leven? Wat je zou doen als je het over mocht doen? Ondertussen wat plaatjes uit de losse pols schieten, dat hoort erbij. Altijd. Daarna lunchen om vervolgens een filmpje te pakken of thuis te kijken. Iets in de trant van The Bad and the Beautifil, over Helmut Newton. Maar met jouw kennis van films en de mijne moeten we elkaar toch redelijk aan de praat kunnen houden.

Natuurlijk heb ik wel wat in huis gehaald. Hapjes genoeg om rustig de borrel in te schuiven… Een oestertje te happen. Hier komt de muziek om de hoek kijken. Gaan we elkaars kennis testen. We draaien omste beurt nummers en moeten raden wie we horen. Daarna gooi ik een kip piripiri in de griloven. Knal ik snel een tomaten-feta salade in elkaar en serveer alles met wat vers gebakken brood. Die wijnen enzo zitten ook wel goed. We gluren al naar de verschillende tequilla’s en rummetjes die ik heb staan. De scrabble staat op tafel maar wordt later ingeruild voor een potje mexen. Daar gaat het ‘mis’ en zo gaan we de nacht in en de luiken dicht.

Is er iets wat je nog wil toevoegen?

Het houdt op als je niet meer wilt leren.

Doe mee aan de discussie

Instagram has returned empty data. Please authorize your Instagram account in the plugin settings .

Instagram

Instagram has returned empty data. Please authorize your Instagram account in the plugin settings .