Claudia van Rooij

“Zo ben ik iedere dag samen met de varkentjes en mijn hond Lulu gaan wandelen.”

Naam:Claudia van Rooij
BedrijfHaute Cultuurhuis – Eigenaar, sprekerscoach, regisseur en trainer
Woonplaats:Langerak

Claudia, bezig bijtje.  Eigenaar@Haute Cultuurhuis, sprekerscoach, regisseur en trainer vergeten we iets? Brand maar los.

Het regisseren heb ik eigenlijk, met mijn verhuizing van hartje Amsterdam naar midden in het Groene Hart, losgelaten. Ik wilde al een tijdje weg uit Amsterdam en toen ik de boerderij met stallen zag wist ik wat ik wilde gaan doen; een vergader- en trainingslocatie voor de zakelijke en culturele markt starten.

In mijn werk als freelance regisseur en trainer kwam ik vaak op plekken die ik niet al te inspirerend vond en dacht ‘dat kan beter’. Dus haalde ik de spreuk van Pippi Langkous van stal “ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk wel dat ik het kan” en ben begonnen met bouwen. Ik benoemde mezelf tot bouwregisseur én bouwvakker en zo werd YouTube mijn ‘best friend’. Muurtje metselen met YouTube, vloertjes storten, jullie begrijpen het wel. Ik ben 2,5 jaar bezig geweest, zonder planning en budget en iedere dag keek ik wel hoe ver ik kwam. En het is me gelukt, sinds september vorig jaar ben ik open.
Ik ben een doener maar ook een dromer. Er schuilen verhalen in mij en die wilde ik naar boven halen en ik had ook een intellectuele uitdaging nodig, naast het bouwen. Ik wilde meer met films gaan doen. Mijn passie voor verhalen vertellen in combinatie met mijn liefde voor films komen in een goed huwelijk samen op de opleiding tot scenarist aan de ScriptAcademy. Ik verheug me op het maken van een filmlijstje 🙂

En toen kwam het coronavirus, wat gebeurde er?

Ik was eigenlijk pas een half jaar open toen, door Corona, de deuren met een klap weer dichtvielen. De nagalm door het lege gebouw heeft me een week van mijn stuk gebracht. Ik was rete chagerijnig en er kwam werkelijk niets uit handen. Na een week besefte ik dat dit nog wel even gaat duren en daar rees de vraag ‘wat nu?’. Om me heen zag ik twee verschillende reacties van mensen; of ze renden rond als een kip zonder kop of ze trokken zich terug. Ik dacht terug aan het bouwproces en aan wat ik geleerd heb, als het moeilijk wordt. Een stap terugdoen, kijken, loslaten en dan verder denken. Ik weet nu dat in ieder probleem ook een oplossing zit. In mijn geval bleek dit niet zo moeilijk omdat ik letterlijk de deuren moest sluiten. Dus ben ik gaan bouwen. Er kwam vanuit de markt veel vraag naar overnachtingen, tijdens meerdaagse trainingen en voor extra wc’s. Die wc’s dat had ik me totaal niet gerealiseerd, dat vond ik zelf erg grappig. Alles is nu klaar en ik sta te popelen om mijn deuren weer open te kunnen zetten en mensen te ontvangen, want zo’n leeg gebouw is niet iets om héél blij van te worden. De locatie is volledig Corona-proof! In het theater worden plekken voor decorstukken en voor de performers on stage gemarkeerd op de vloer afgeplakt met tape, zodat iedereen weet waar hij/zij moet staan. Ik heb een leuk spel gecreëerd om meer beweging en meer interactie in een vergadering te brengen. Uiteraard op 1,5 meter afstand.

Daarnaast zag ik veel ondernemers, trainers en coaches massaal online trainingen aanbieden, wat natuurlijk een supermooi initiatief is, maar sommige waren qua presentatie niet altijd even sprankelend. De spreker heeft vaak niet door hoe hij op beeld overkomt en een camera vergroot alles uit. Je mist het oogcontact en de reflectie, over dat wat je doet goed overkomt, in de ogen van het publiek. De sprekers worden dan snel alleen maar talking heads. En dat moeten we zien te voorkomen. Het publiek wil meegenomen worden, wil empathie voelen zodat hij of zij zich kan identificeren met degene die spreekt. En daar moet je je als ondernemer of trainer bewust van zijn. Daarom ben ik mensen gaan coachen op hun online presentatie-vaardigheden. Ik coachte al mensen maar hier had ik ook met beeld te maken en scenarioschrijven. Hier vallen de dingen voor mij samen.

En wij hadden het geluk dat wij vlak voor de lockdown onze twee Kunekunes varkentjes Harris & Lewis van acht weken oud bij de fokker konden ophalen. Kunekunes zijn ontzettend intelligente, eigenwijze en aanhankelijke beestjes en ik kon nu meer tijd aan ze besteden. Zo ben ik iedere dag samen met de varkentjes en mijn hond Lulu gaan wandelen.

Daarnaast kreeg ons kwakers-koppeltje, één woerd met vier vrouwtjes, 17 pulletjes. Je kunt ze gewoon in de sloot laten zitten, maar pulletjes hebben in de natuur nogal wat vijanden. Dus die moesten in het kippenhok. Twee pulletjes die door hun moeder uit het nest geflikkerd waren had ik in de kippenren bij respectievelijke tantes gezet. Maar dat bleek geen goede match. Eenden zijn tijgers wat dat betreft dus ik werd adoptiemoeder van een pulletje; Prins Calaf zoon van Puccini en hij hangt prinsheerlijk in een draagzak om mijn nek. Hij doet het supergoed. En dat is dan weer een ‘once in a life time’ momentje voor mezelf.

En door dit alles is er een soort natuurlijke ‘reset’ geweest voor mijn bedrijf. De levende have rondom de boerderij groeit en wordt nu meer geïntegreerd en daardoor valt er nóg meer te beleven in het Haute Cultuurhuis.

Nu je ineens meer tijd heb, heb je natuurlijks als regisseuse wel even tijd voor je coronafilm top 3 tjes om mee te geven aan de lezers.

Hier maak je me blij mee. Ken je het filmplatform Cinetree? Dat heeft een goede vriendin van mij Hanna Verboom opgezet, het is meer een filmboetiek. Zij heeft in de Corona-tijd films geprogrammeerd die hoop bieden, dat vind ik mooi. En we zijn aan het onderzoeken of we een drive-in bios kunnen opzetten op het weiland rondom het Haute Cultuurhuis.

Ik geef ook een Nederlandse film op, is misschien niet persé uit de topdrie maar ik vind het leuk om ook iets van eigen bodem te noemen.

1 – La enfermedad el Domingo (Sunday’s Illness)(2 sterke vrouwelijke rollen)
2 – Sauvage (lekker tegendraads, een man die zijn vrijheid lief is, tegen ieder comfort in)
3 – Atlantics (mooi multicultureel, menselijk verhaal over verlangen naar vrijheid met prachtige beelden)
4 – Little miss sunshine (onmiskenbaar herkenbaar drama met waanzinnig goede karakters)

Hatseflats, ook nog een site met je eigen naam! Claudia Cultinational… Missen we nog een andere site?

Dit is de site van mijn werk als regisseur in het theater & opera én van mijn trainingswerk.

De kleine ondernemer heeft het zwaar, welke plekken in jouw omgeving -die ook nog open zijn- verdienen een bezoek?

1 – BSO Hannes Hoeve van Hanneke Commijs
2 – Booij kaasmakers
3 – Symbiose
4 – De Avonturenboerderij (Michael van Hoorne doet nog veel andere dingen)
5 – Jan Dros

Claudia, de corona zal je vast wel inspireren tot een opera, toneelstuk of andere productie over Corona, heb je al plannen of ben je met iets anders bezig?

In het Haute Cultuurhuis geven wij ruimte aan kunstenaars om te exposeren. Ik zie om me heen leuke initiatieven ontstaan van mensen die erop uit zijn gegaan om te fotograferen. Jij inspireerde me met de foto’s die jij gemaakt hebt tijdens het Corona-tijdperk. Dus misschien een foto-expositie.

Welke guilty pleasures zing jij op een avondje Brabants doorgaan als het weer mag?

Ik zing graag uit volle borst, alleen nooit de teksten maar verzin dan zelf de teksten.

Jolene van Dolly Parton is zeker een guilty pleasure, heerlijk meezingen. Komt vast door mijn rode lokken. 🙂 Ze is ook ontzettend grappig met een gezonde dosis zelfspot.

Én een Brabants liedje van een vriend van vroeger, Dèmeudenie. Dat vind ik in deze tijd dan ook weer grappig.

Wat staat er nog op je to-dolijstje na het Corona virus?

Ik wil heel graag een film maken waarvan ik ook het scenario schrijf. Omdat ik niet technisch onderlegd ben als filmregisseur zou ik dit graag in een co-regie doen.

Heb jij corona gerelateerde oplossingen gezien van ondernemers in de media of gewoon om je heen waarvan je dacht, wauw?

Hoe het drive-in concept nieuw leven in wordt geblazen door diverse sectoren. Van een drive-in uitvaart naar een drive-in boerderijwinkel tot het opzetten van een drive -in bioscoop. En dan heb ik bewondering voor met name de uitvaartcentra’s die dit hebben opgezet. Mijn oom is overleden aan het Covid-19 virus, en dat had een behoorlijke impact op de omgeving. Het leverde stress op bij de familie over wat wel en wat niet kon. Of er meer familieleden besmet waren en of die het virus tijdens de uitvaartdienst door konden geven. Het gaf ook sociale druk, de afweging die je moet maken of je naar de uitvaartdienst gaat. Je overziet niet altijd wat de beste keuze is. Uiteindelijk mochten er 8 mensen naar de uitvaart en daarmee werd de keuze iets makkelijker. Het gaf mij wel een nieuw inzicht over het geheel. Wat als de levenskwaliteit van mijn moeder door rouw zo de berg afglijdt? Wat blijft er dan nog over? Wat is het dan waard? Mijn moeder heeft afscheid van haar zwager in het ziekenhuis genomen en is niet naar de uitvaart gegaan. En zo was het goed voor haar. Ze heeft hiermee een risico genomen, wat ik enorm dapper vind, maar heeft ook gekozen voor wat zij belangrijk vindt. Nu, weken verder blijkt dit de goede keuze te zijn geweest. Ze kan het loslaten en de rouw toelaten. Ze heeft er vrede mee. Drive through condeleance.

Wil je nog iets kwijt wat je niet kwijt kon bij de vragen?

Sinds ik hier in de polder woon, in een van oorsprong op landbouw ingerichte gemeente, noem ik mezelf weleens voor de grap ‘de cultuurboer’. Dat blijft lekker hangen.

Doe mee aan de discussie